Het blijft lang donker, kil en desolaat.
er kleeft een motregen tegen de ruiten;
huiverig zet ik de vuilniszakken buiten.
Afval het meeste wat men achterlaat.

De aarde raakt vergiftigd en verpest,
vogels en vlinders gaan ons al ontvluchten,
grauwer en lager raken ons de luchten,
benauwde hoop is alles wat ons rest.

Maar in de tempel, als de avondstond
Rouwmoedig ons nog dieper heeft verduisterd,
krijgt dit geloof een nieuwe, lichte grond:

Een ster die vlammend in het Oosten staat,
niet aan te tasten, die de ziel omluistert
als eeuwig teken van wat nooit vergaat.